Zasada gładkiej rurki skraplacza
Zasada gładkiego skraplacza opiera się na wymianie ciepła. Gdy gaz o wysokiej-temperaturze przepływa wewnątrz rury, wymienia ciepło z zewnętrznym czynnikiem chłodzącym (takim jak woda lub powietrze) przez ściankę rury, w ten sposób schładzając i skraplając w ciecz.
Gładki skraplacz zazwyczaj składa się z dwóch warstw szklanych lub metalowych rurek. Kanał wewnętrzny przenosi-skroploną parę o wysokiej temperaturze, podczas gdy przestrzeń zewnętrzna jest wypełniona czynnikiem chłodzącym. Jego działanie jest zgodne z podstawowymi zasadami termodynamiki i wymiany ciepła, w szczególności w następujących etapach:
Do dętki przedostaje się-para o wysokiej temperaturze. Gazy o wysokiej-temperaturze powstające podczas eksperymentów lub procesów przemysłowych (takie jak opary rozpuszczalnika podczas destylacji) wchodzą do rury wewnętrznej z jednego końca skraplacza i przepływają do przodu w rurze.
Ciepło jest przewodzone przez ściankę rury. Temperatura pary jest wyższa niż temperatura ścianki rury, a ciepło przekazywane jest z substancji gazowej na wewnętrzną ściankę rury poprzez przewodzenie ciepła i dalej na zewnętrzną ściankę rury. Chociaż materiały szklane (takie jak szkło borokrzemowe) mają niższą przewodność cieplną niż metale, są one wystarczające do rutynowych potrzeb laboratoryjnych.
Zewnętrzny czynnik chłodzący usuwa ciepło. Woda chłodząca (zwykle wlot dolny, wylot górny) przepływa przez rurę zewnętrzną, pochłaniając ciepło z rury wewnętrznej. Konstrukcja przeciwprądowa (przepływ wody chłodzącej i pary w przeciwnych kierunkach) maksymalizuje różnicę temperatur i poprawia efektywność wymiany ciepła.
Para skrapla się w ciecz. Kiedy temperatura pary spada poniżej punktu rosy, następuje zmiana fazowa, w wyniku której gaz skrapla się w kropelki, które spływają po ściance rury i ostatecznie gromadzą się w butli odbiorczej.
